Gymlab

A critical review of the biopsychosocial model of low back pain care: time for a new approach?

Tłumaczenie https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/09638288.2020.1851783?src=recsys

Cel 

Ból pleców (LBP) jest główną przyczyną niepełnosprawności na całym świecie. Badania kliniczne promują stosowanie modelu biopsychospołecznego (BPS) do leczenia LBP, jednak nadal nie ma jednoznacznego konsensusu co do znaczenia tego modelu w fizjoterapii i najlepszego sposobu jego zastosowania. Celem tego badania było zbadanie, w jaki sposób literatura dotycząca fizjoterapii LBP wpływa na model BPS. 

Wyniki 

Przeanalizowaliśmy 66 artykułów do tego badania (załącznik A). Różniły się znacznie pod względem zakresu tematycznego i metodologii. Około jedna trzecia artykułów koncentrowała się na leczeniu osób z LBP, jedna trzecia na ocenie fizjoterapeutycznej, a jedna trzecia na ocenie przekonań fizjoterapeutów na temat modelu BPS w leczeniu LBP. Metodologie wahały się od ilościowych (np. Przeglądy systematyczne, kontrolowane badania z randomizacją, opisy przypadków, badania przekrojowe i badania quasi-eksperymentalne) do jakościowych (np. Wywiady, ankiety przekrojowe) i obejmowały również prace nieempiryczne (np. studium, masterclass, profesjonalna dyskusja problemowa, protokoły próbne). 

Jak omówiono powyżej, naszym celem nie była ocena różnych metodologii lub sukcesu podejść do oceny/zarządzania, ale raczej skupienie się na tym, jak model BPS został skonstruowany koncepcyjnie wśród tekstów. Oznacza to, że zbadaliśmy założenia/prawdy leżące u podstaw dyskusji w tekstach o BPS. Dyskusje na temat BPS były widoczne w różnych aspektach artykułów, takich jak wprowadzenie lub zastosowanie poszczególnych metod leczenia/wyników. W niewielkiej liczbie artykułów w tytule i konkluzji pojawia się jedynie termin BPS, bez dalszej wzmianki w treści artykułu, jednak udało nam się zbadać te teksty, ponieważ w treści były widoczne założenia. 

Wyniki naszej analizy podzieliliśmy na cztery kluczowe dyskursy: „Konflikt BPS z modelem biomedycznym”, „Poznanie, zachowanie, żółte flagi i relacje”, „Krótkie i sporadyczne podstawy społeczne” oraz „Rozszerzone aspekty opieki” (patrz Tabela 1). Większość artykułów zawierało więcej niż jeden wyraźny dyskurs, ale nacisk na pewne czynniki w porównaniu z innymi był widoczny w sposobie, w jaki artykuły budowały zrozumienie modelu BPS. Poniżej omawiamy każdy dyskurs oddzielnie, używając cytatów z tekstów, aby zademonstrować, w jaki sposób dyskursy wspierały rozumienie modelu BPS. Najczęstsze elementy omawiane w tekstach podczas stosowania podejścia BPS przedstawiono na rysunku 1. 

Dyskurs 1: łączenie BPS z modelem biomedycznym 

Nasza analiza wykazała, że ​​wiele tekstów łączyło BPS z modelem biomedycznym, szczególnie gdy koncentruje się na wynikach biologicznych lub neurofizjologii bólu. Dyskurs „Konflikt BPS z modelem biomedycznym” był często widoczny w tekstach sugerujących, że model BPS był używany, ale w rzeczywistości skupiał się głównie na biologicznych aspektach opieki nad LBP. Oznacza to, że chociaż użyto terminu „biopsychospołeczny”, a autorzy uznali psychologiczne i społeczne aspekty modelu, w przeprowadzaniu badań nadal skupiano się na aspektach biologicznych. Warto zauważyć, że dyskurs ten był ewidentny pomimo wyraźnej i rozległej krytyki modelu biomedycznego w większości tych tekstów, w tym dyskusji na temat jego niewystarczalności w wyjaśnianiu LBP pacjentów (jak omówiono we wstępie powyżej). 

Dyskurs ten był poparty dwoma kluczowymi, powiązanymi i nakładającymi się założeniami, które często były widoczne w tekstach: szczególny nacisk na wyniki biologiczne i narzędzia oceny oraz połączenie modelu BPS z neurofizjologią bólu. Te dwa czynniki omówiono oddzielnie poniżej. 

Skoncentruj się na pomiarach biologicznych 

Jednym ze sposobów powiązania BPS z biologicznym był wybór środków oceny w artykułach, w których badano skuteczność interwencji/oceny. W tych tekstach skuteczność leczenia i oceny pacjentów z LBP była przeważnie testowana za pomocą pomiarów biologicznych, które koncentrowały się na bólu i (fizycznej) niepełnosprawności. Chociaż w większości artykułów wykorzystano również wyniki psychologiczne w połączeniu z wynikami biologicznymi, mniej uwagi poświęcono efektom psychologicznym. Na przykład niepełnosprawność, intensywność bólu i lokalizacja bólu były najczęstszymi głównymi punktami oceny używanymi do oceny i oceny pacjentów, a także często wykorzystywano aktywny zakres ruchu, postawę i ruchy kręgosłupa. W swoim artykule perspektywicznym dotyczącym schematu kontroli ruchu, Alrwaily et al. [45] sugerują, że tego typu podejście istnieje w perspektywie BPS. Jednak w całym artykule skupiono się na aspektach biologicznych. Ból, niepełnosprawność fizyczna i ocena kliniczna, taka jak testy neurodynamiczne, ruchy stawów i kontrola motoryczna, były głównym tematem tego schematu. Ogólnie rzecz biorąc, aspektom psychospołecznym, jeśli były obecne, poświęcono niewiele uwagi lub szczegółów w tekstach. Zastosowanych miar było znacznie mniej i rzadko były one wykorzystywane jako podstawowe wyniki. 

Neurofizjologia Bólu 

Jednym z powtarzających się sposobów, w jaki teksty łączyły BPS z elementami skoncentrowanymi biologicznie, było zastosowanie metod leczenia, które koncentrowały się na edukacji pacjentów w zakresie neurofizjologii bólu. Chociaż twierdzi się, że proponowany mechanizm leżący u podstaw podejść terapeutycznych, takich jak „edukacja neurofizjologii bólu” i „wyjaśnienie bólu”, odnosi się do elementów psychologicznych (omówionych w drugim dyskursie poniżej), te nowoczesne podejścia do edukacji neuronauki bólu obejmują wyjaśnianie pacjentowi neurobiologii bólu i neurofizjologii, aby pomóc im zmniejszyć ból i niepełnosprawność. W niektórych tekstach argumentowano, że te podejścia mają zasadnicze znaczenie dla „podejścia BPS”. Na przykład Puentedura i Louw [51, s. 123] napisali „Prawdziwy model BPS obejmuje lepsze zrozumienie, w jaki sposób układ nerwowy przetwarza urazy, choroby, zagrożenie bólem i emocje”. Innym przykładem była wtórna analiza Manselleta i wsp. randomizowanej kontrolowanej próby, w której pośrednio zbadano to podejście. Stwierdzili: 

Niedawne podejście opracowane w Australii, Explain Pain, obejmuje nauczanie pacjentów procesów biologicznych leżących u podstaw tego, dlaczego (nadal) odczuwają ból. Definiuje się ją jako interwencję edukacyjną opartą na biopsychospołecznym podejściu do bólu, w której fizjoterapeuci lub klinicyści dążą do zbudowania silnych relacji z pacjentami i zachęcania ich do zadawania pytań w celu poprawy ich zrozumienia. [nasz nacisk] 

Chociaż w tych i innych przykładach wspomniano lub nawiązano do innych elementów, takich jak relacje pacjenta i emocje, to na pierwszym planie znajdują się biologiczne aspekty emocji (procesy układu nerwowego). Tak więc wiele tekstów zajmujących się edukacją neurofizjologiczną bólu, chociaż uznając to podejście za część modelu BPS, często w dużym stopniu redukowało je do „bio”. 

Podsumowując, teksty, na których oparł się dyskurs „Konflikt BPS z modelem biomedycznym”, często odnosiły się do znaczenia aspektów psychospołecznych w ocenie i leczeniu osób z LBP i sugerowały, że używali oni modelu BPS jako podstawy swojej pracy. Jednak sposób, w jaki pisali i wdrażali opiekę nad LBP w swoich badaniach, koncentrował się na aspektach biologicznych, w dużej mierze łącząc BPS z biologią. 

Dyskurs 2: poznanie, zachowanie, żółte flagi i relacja 

Około jednej trzeciej zbadanych tekstów było poparte dyskursem „Poznanie, zachowanie, żółte flagi i porozumienie”, w którym podejście BPS było postrzegane głównie jako zajmowanie się niektórymi psychologicznymi aspektami opieki nad LBP. Teksty te nawiązywały również do aspektów biologicznych i społecznych, jednak ich główny nacisk ograniczał się w dużej mierze do psychologii. Rozegrało się to na trzy kluczowe sposoby. Po pierwsze, skupiono się na wzorcach myślowych wpływających na zachowania pacjentów i prawdopodobnie w rezultacie na LBP. Obejmowało to takie pojęcia, jak poznanie, zachowanie, postawy i przekonania, które często były ze sobą powiązane, zagmatwane i/lub nakładały się na siebie w tekstach. Po drugie, (wąskie) psychologiczne skupienie było również widoczne w odniesieniach do i stosowaniu skróconych narzędzi oceny psychologicznej, takich jak „żółte flagi”: podejście oparte na liście kontrolnej do oceny psychologicznych (i niektórych społecznych) „znaków ostrzegawczych”. Wreszcie, dyskusje na temat postaw fizjoterapeutów wobec modelu BPS również przyczyniły się do powstania BPS jako dyskursu psychologicznego – wnosząc element interpersonalnych/relacyjnych elementów psychologicznych. Czasami obecne były inne elementy psychologiczne. 

Zmiana myśli pacjenta, które wpływają na zachowania 

Dyskurs „Poznanie, zachowanie, żółte flagi i relacja” był widoczny w częstym stosowaniu przez autorów podejść poznawczych i behawioralnych do oceny i leczenia pacjentów z LBP. Nacisk na poznanie i zachowanie był widoczny w skupieniu się na: (1) terapiach poznawczo-behawioralnych, (2) „zmianie stylu życia” i (3) niektórych podejściach neurofizjologii bólu. 

Deklarowanym celem stosowania tych podejść była prawie zawsze zmiana „niepomocnych” przekonań pacjentów na temat ich bólu. Uważano, że to podejście skutkuje zmianami w zachowaniu pacjentów (takich jak wzorce ruchowe lub poziomy aktywności), a w konsekwencji redukcją ich bólu. Na przykład dziewięć badań odnosiło się do interwencji zwanej poznawczą terapią funkcjonalną, która została omówiona w tekstach jako zorientowana na BPS. Na przykład w swoim przeglądzie tego leczenia Cowell i wsp. stwierdzają, że „poznawcza terapia funkcjonalna jest interwencją behawioralną zorientowaną na biopsychospołeczne w leczeniu bólu pleców”. Związek między poznawczą terapią funkcjonalną a zmianą zachowania można również dostrzec w tym, jak O’Sullivan et al. konceptualizuje leczenie. 

Poznawcza terapia funkcjonalna to nowa, skoncentrowana na osobie interwencja behawioralna, która dotyczy wielu wymiarów w NSCLBP [niespecyficzny przewlekły ból pleców]. Ta interwencja łączy w sobie funkcjonalne podejście behawioralne polegające na normalizacji prowokacyjnych postaw i ruchów, jednocześnie zniechęcając do zachowań bólowych, z rekonceptualizacją poznawczą problemu NSCLBP. [nasz nacisk] 

Chociaż poznawcza terapia funkcjonalna zajmuje się innymi aspektami opieki nad LBP, ewidentny nacisk w tych badaniach położono na zmianę zachowania pacjentów. Założenie, że zmiany behawioralne są fundamentalnym aspektem modelu BPS, było ewidentne w wielu innych artykułach, w których opowiadano się za pokrewnymi podejściami do poznawczych zmian behawioralnych, takimi jak stopniowana aktywność i stopniowana ekspozycja in vivo. Ostelo i współpracownicy otwarcie omówili to, co widzieli jako „prawdopodobne zmiany”, które wynikają z przyjęcia modelu BPS: „Zaleca się stosowanie modelu BPS, co prawdopodobnie przenosi orientację leczenia na bardziej behawioralną perspektywę” [podkreślenie nasze]. BPS w tych konceptualizacjach obejmuje skupienie się na zmianie zachowania. 

Innym celem behawioralnym była „zmiana stylu życia”. W niektórych tekstach wskazano i podkreślono, że zmiana w „zachowaniach związanych ze stylem życia” pacjenta była kluczowa dla zarządzania LBP przy przyjmowaniu podejścia BPS. Chociaż brak aktywności fizycznej był najczęstszym zachowaniem omawianym jako korzystne dla zmiany w tekstach, wspomniano również o spożyciu alkoholu, paleniu i „stresie związanym ze stylem życia”. W tych tekstach samoopieka i samokontrola zostały potraktowane priorytetowo jako ważne, aby fizjoterapeuci zajmowali się pacjentami. Na przykład Berger wspomniał, że zespoły pracujące z leczeniem bólu powinny mieć umiejętności „utrzymania (maintenance), (która) koncentruje się na samokontroli (np. ćwiczenia, zachowania poznawcze) i ciągłej interwencji objawowej”. Ogólnie przyjmowano, że najlepszym podejściem jest samokontrola (self-management) (indywidualna zmiana zachowania)

Jak wspomniano w naszym omówieniu powyżej dyskursu „Konflikt BPS z modelem biomedycznym”, w badaniach często była mowa o edukacji neurofizjologii bólu. W przeciwieństwie do poprzedniego dyskursu, w którym nacisk położono na neurobiologię bólu i neurofizjologię, uznaliśmy, że te wzmianki pasują do dyskursu „Poznanie, zachowanie, żółte flagi i relacje”, gdy neurofizjologia bólu została przedstawiona jako interwencja psychologiczna. Nijs i in. w swoim badaniu perspektywicznym omówili integrację edukacji neuronauki bólu z rozmową motywacyjną, podejście stosowane głównie przez psychologów oraz to, jak „Połączenie MI [wywiad motywacyjny] i PNE [edukacja neuronauki bólu] może motywować pacjentów do inwestowania czasu i energii w zmianę myśli/przekonań czytając materiały PNE w domu”. Ponownie, interwencje te były zwykle ukierunkowane na rozwiązanie problemu „nieodpowiedniego” poznania, przekonań, zachowań i/lub myśli pacjentów. To podejście jest również jasne w klinicznej perspektywie pracy Goudmana i wsp. [54] opowiadając się za edukacją neurobiologiczną bólu jako interwencją okołooperacyjną. We wstępie opisali ten zabieg w następujący sposób: 

Edukacja neurobiologiczna bólu jest interwencją poznawczą mającą na celu poinformowanie pacjentów o tym, czego mogą oczekiwać od ewolucji bólu, zniwelowanie pato-anatomicznych treści i skupienie się na czynnikach, które przyczyniają się do rozwoju bólu, a wszystko to w ramach biopsychospołecznych, tj. że edukacja neuronauki bólu zmienia przekonania pacjentów. [nasze podkreślenie]. 

Ocena lub zmiana przekonań pacjenta została postawiona jako podstawowy cel. 

Narzędzia oceny psychologicznej 

Inne wąskie podejście do psychologicznego aspektu BPS było ewidentne we wspominaniu lub stosowaniu „żółtych flag” i innych standardowych narzędzi oceny psychologicznej. Żółte flagi mają być szybkim sposobem wykrywania „psychospołecznych” znaków ostrzegawczych widocznych w przypadku pacjenta z LBP. Obejmują one czynniki, które są uważane za negatywnie wpływające na powrót pacjenta do zdrowia, takie jak zachowania polegające na unikaniu strachu, przekonania dotyczące bólu, niskiego nastroju i diagnozy zdrowia psychicznego. Na przykład według Stewart’a i in. „Identyfikacja przekonań danej osoby w odniesieniu do jej pleców ma kluczowe znaczenie dla procedury oceny żółtej flagi”. W niektórych badaniach wspomniano tam o postrzeganiu tych psychologicznych czynników ryzyka jako fundamentalnych przy stosowaniu modelu opieki BPS. To założenie o silnej interakcji między żółtymi flagami a modelem BPS było często bardzo wyraźnie wyrażane, na przykład: 

LBP i niepełnosprawność można rozwiązać jedynie poprzez wczesne rozpoznanie i leczenie biopsychospołecznych czynników ryzyka. Uwzględnienie tych czynników, zwanych „żółtymi flagami”, zostało dodane do ostatnio zaktualizowanych wytycznych klinicznych dotyczących leczenia ostrego LBP w Wielkiej Brytanii 

Oprócz aspektów psychologicznych żółte flagi uwzględniają również niektóre społeczne aspekty opieki nad LBP (omówione w następnym dyskursie). 

Innymi znormalizowanymi miarami z naciskiem psychologicznym były behawioralne miary wyników i narzędzia oceny. Wracając do skupienia się na poznaniu/zachowaniu w poprzedniej sekcji, często były one oparte na zasadach poznawczych. Niekiedy używano ich dodatkowo do wspomnianych wcześniej pomiarów biologicznych. W tych tekstach przekonania pacjentów dotyczące bólu zostały przedstawione jako ważne aspekty oceny i/lub zarządzania leczeniem LBP w ramach BPS. Na przykład Kwestionariusz Przekonań dotyczących Unikania Strachu i Kwestionariusza Przekonań Bólu Pleców (oba oceniające poznawcze aspekty LBP) były często używane, co wskazuje, że autorzy rozważają model LBP. Jako miary wyniku stosowano również Skalę Katastrofizmu Bólowego (która wykrywa „nadmiernie negatywne” przekonania o bólu) i Skalę Tampa dla Kinezjofobii (nadmierny strach przed ruchem), ale rzadziej.

Postawy i przekonania fizjoterapeutów 

W odróżnieniu od powyższych dyskusji skupionych na pacjencie, teksty były poparte uznaniem znaczenia przekonań klinicystów (i przypuszczalnie powiązanych zachowań). Teksty te zawierały pośrednio pewne potwierdzenie, że interpersonalne i relacyjne aspekty LBP mają znaczenie w klinice. Skoncentrowano się tutaj prawie wyłącznie na przekonaniach fizjoterapeutów na temat biomedycznych i biopsychospołecznych elementów LBP oraz ich postawach, w tym dziesięciu badaniach, w których wykorzystano skalę postaw i przekonań fizjoterapeuty. Znaczenie, jakie Beneciuk i George przywiązują do myślenia fizjoterapeutów, zostało na przykład przedstawione w ich dyskusji na temat ich ustaleń dotyczących wykonalności opieki ukierunkowanej na BPS: 

(…) Te odkrycia sugerują, że postawy i przekonania fizjoterapeutów można zmienić i utrzymać w kierunku podejścia terapeutycznego zorientowanego biopsychospołecznie oraz że zmiany te mogą pozytywnie wpłynąć na wyniki kliniczne pacjenta w połączeniu ze strategią leczenia etapowego. 

Zmiana postaw i przekonań fizjoterapeutów jest uznawana za istotną dla wyniku pacjenta z LBP. 

Omawiając postawy i przekonania fizjoterapeuty, wiele tekstów ponownie wskazywało na ideę, że psychologia dotyczy zachowania i poznania (jak omówiono powyżej). Na przykład Magalh ~ aes et al. argumentował, że fizjoterapeuci mają dwa różne systemy przekonań, kiedy zarządzają osobami z LBP. Pierwsza jest skoncentrowana biomedycznie, a według autorów druga: 

(…) To model oparty na modelu biopsychospołecznym, w którym ból tłumaczy się nie tylko uszkodzeniem tkanki, ale także czynnikami społecznymi i psychologicznymi. W tym przypadku terapia fizjoterapeutyczna opiera się na zasadach terapii poznawczo-behawioralnej, która uwzględnia te czynniki. [nasz nacisk] 

Tutaj zarówno psychologiczne, jak i społeczne są zredukowane do poznania/zachowania poprzez terapię poznawczo-behawioralną. 

Inne domeny psychologiczne 

W przeciwieństwie do niemal wszechobecnego myślenia opartego na teoriach poznawczych i behawioralnych omawianych do tej pory w tym dyskursie (przekonania/zachowania pacjentów, narzędzia oceny i przekonania/postawy fizjoterapeutów), istnieje kilka tekstów, które wspominają o innych domenach psychologicznych. Najczęściej cytowano zdrowie psychiczne, takie jak stres emocjonalny, lęk i depresja. Na przykład podejście BPS zostało przywołane przez Park i wsp. [80] w swoim quasi-eksperymentalnym badaniu, w którym porównano efekty programu ćwiczeń z użyciem gry Nintendo-Wii z ćwiczeniami stabilności. Park i in. argumentował, że „program ćwiczeń na Nintendo Wii może być interwencją biopsychospołeczną dla LBP związanych z pracą u pracowników fabryk”, ponieważ ten rodzaj programu ćwiczeń znacząco poprawił nie tylko zdrowie fizyczne, ale także psychiczne. Podobnie, w jakościowym badaniu uczuć, przekonań i postaw nowo przeszkolonych fizjoterapeutów odnośnie stosowania modelu BPS u pacjentów z LBP, Franca i wsp. powiązali również BPS ze zdrowiem psychicznym, kiedy stwierdzili, że „najczęściej zgłaszanymi czynnikami były depresja, stres, lęk i niskie dochody”

Nie zajmowano się jednak wieloma innymi aspektami psychologicznymi, które mogą być ważne, takimi jak poczucie wstydu, poczucie winy, zachowania współzależności oraz niektóre interakcje międzyludzkie i intrapersonalne. 

Podsumowując ten dyskurs, ta trzecia część wszystkich tekstów została oparta na dyskursie, że model BPS jest (wąsko) psychologiczny. Chociaż istniało wiele czynników, które można było uznać za „psychologiczne”, w dużej mierze dotyczyły one aspektów poznawczych / behawioralnych i postaw, z rzadkim zwracaniem uwagi na inne aspekty, takie jak zdrowie psychiczne, emocje i wiele elementów relacji międzyludzkich lekarz / klient, co sugeruje Fizjoterapeuci prawdopodobnie będą mieli dość ograniczoną konceptualizację i wdrażanie „psycho” części BPS w tym kontekście. Niektóre teksty nie były oparte wyłącznie na tym dyskursie, jak na przykład żółte flagi z domenami psychologicznymi i społecznymi. Chociaż termin „psychospołeczny” był szeroko stosowany, skupiano się na aspekcie psychologicznym, a artykuły rzadko czynił wyraźne rozróżnienie między dwoma (przecinającymi się) aspektami tego terminu. 

Dyskurs 3: krótkie i sporadyczne podstawy społeczne 

Podczas gdy teksty, na których opierają się dwa pierwsze dyskursy, koncentrowały się na biologicznych i psychologicznych aspektach podejścia do BPS, niektóre teksty dotyczyły (często pokrótce) społecznych aspektów pracy z pacjentami z LBP. Dyskurs ten był widoczny w tekstach, w których BPS uznawano za „społeczny” – to znaczy LBP nie był traktowany jako kwestia indywidualna umiejscowiona w ciele pacjenta (biologicznym) lub przekonaniach, zachowaniach, wzorcach myślenia czy nastroju (psychologiczny), ale raczej został umieszczony w kontekście w szerszym środowisku społecznym, w którym ktoś się znajduje. Dyskurs o „Krótkich i sporadycznych podstawach społecznych” był w tekstach znacznie mniej powszechny niż w dwóch poprzednich dyskursach. Ta marginalizacja społeczna została wyraźnie zilustrowana w dyskusji na temat względnego znaczenia czynników: „Czynniki poznawcze mogą być ważniejsze niż czynniki socjodemograficzne w rozwoju niepełnosprawności związanej z LBP”. Głównymi koncepcjami społecznymi wprowadzanymi w tekstach w odniesieniu do BPS były: praca, relacje rodzinne, narzędzia oceny społecznej oraz czynniki społeczno-ekonomiczne. W ogóle nie omówiono innych dziedzin społecznych, o których wiadomo, że mają wpływ na zdrowie jednostek, takich jak klasa społeczna, płeć, kontekst makroekonomiczny i polityczny oraz dostęp do opieki zdrowotnej [86]. 

Praca 

Chociaż nie ma pojedynczego elementu społecznego, który powszechnie leżał u podstaw zrozumienia BPS w tekstach, praca była najczęściej. Na przykład stres związany z pracą, satysfakcja z pracy i wymagania fizyczne zostały wymienione w wielu tekstach jako ważne czynniki, które należy ocenić i uwzględnić, stosując podejście BPS w zarządzaniu LBP. To założenie o znaczeniu kontekstu pracy było jasne. Na przykład Foster i Delitto omówili niektóre aspekty pracy, które mają być kluczowymi elementami wpływającymi na powrót do zdrowia LBP: „Czynniki zawodowe, które potwierdzają więcej niż jeden systematyczny przegląd, obejmują duże wymagania fizyczne, zdolność do zmiany pracy, wsparcie społeczne, krótki okres zatrudnienia, satysfakcję z pracy i obawy przed ponownym urazem”. Miller argumentował, że należy również wziąć pod uwagę presję społeczną związaną z powrotem do środowiska pracy, ale autor nie przedstawił dalszych wyjaśnień, jak można to zrobić w praktyce. Chociaż badana na różne sposoby, praca była najwyraźniej najlepiej zbadanym elementem społecznym i jedynym czynnikiem, który został szczegółowo zbadany, a nie tylko wspomniany. 

Relacja 

Czasami autorzy wymieniali relacje pacjentów lub „sieć społeczną” (np. Partnerów, rodzinę i inne ważne osoby) jako część podejścia BPS. Caneiro i in. [48] ​​oraz Foster i Delitto [90] zidentyfikowali izolację społeczną jako czynnik zaangażowany w rozwój i trwałość LBP, a także główną przeszkodę w odbudowie LBP. Na przykład Caneiro et al. zidentyfikowali, że „brak świadomości schematu ciała i mechanizmów związanych z jego LBP oraz społeczna izolacja od sportu i przyjaciół” [podkreślenie nasze] były częścią psychospołecznej i poznawczej domeny wielowymiarowego systemu klasyfikacji mężczyzny wioślarz z LBP. Jednak nie zostało to szczegółowo omówione w tekście. W innym badaniu, w którym badano przekonania i wiedzę fizjoterapeutów na temat modelu BPS [32], wszyscy uczestnicy uznali czynniki społeczne, w tym relacje społeczne, za kluczowe aspekty wpływające na osobę z bólem i niepełnosprawnością LBP, ale nie badali dalej, jak rozwiązać problem wspomniano o tych aspektach podczas spotkania klinicznego. Ten brak lub nieobecność szczegółów dotyczących relacji międzyludzkich i ich znaczenia dla modelu BPS w kontekście LBP był wszechobecny.

Status społeczno-ekonomiczny 

Status społeczno-ekonomiczny był kolejną koncepcją społeczną obecną w tekstach, ale w znacznie mniejszym stopniu niż praca i relacje. Chociaż w kilku badaniach wspomniano o statusie społeczno-ekonomicznym, na ogół poświęcono mu niewiele uwagi. Wyjątkiem było badanie Valencia i wsp. który miał na celu zbadanie mechanizmów, poprzez które wykształcenie pacjentów i poziom dochodów wpływają na ból, niepełnosprawność i upośledzenie fizyczne w LBP. Argumentowali oni za ważnością tych czynników: „(…) badacze badający modele biopsychospołeczne powinni rozważyć mechanizmy, za pomocą których SES [status społeczno-ekonomiczny] wpływa na ścieżki psychospołeczne i wyniki zdrowotne”. W badaniu wywiadów przeprowadzonym z fizjoterapeutami Franca i wsp. [78] poinformował, że uczestnicy również uznawali dochody finansowe za element społeczny podejścia BPS, ale nie było to dalej badane. Spośród artykułów, które przeanalizowaliśmy, tylko Wijma [87] wyraźnie uznała warunki mieszkaniowe lub życiowe za ważne dla opieki nad LBP. To rzadkie skupianie się na statusie społeczno-ekonomicznym w artykułach dotyczących praktyki fizjoterapeutycznej zawartych w tym przeglądzie kontrastuje z inną literaturą, która podkreśla jej kluczową rolę w wynikach zdrowotnych (omówiona bardziej szczegółowo w dyskusji). 

Narzędzia oceny „społecznej” 

Jak omówiono w poprzednich dyskursach, stosowanie narzędzi oceny było częste przy przyjmowaniu modelu BPS w opiece nad LBP. Czasami te narzędzia oceny opierały się na elementach dyskursu „BPS socjalnego”. Na przykład SF36 (badanie stanu zdrowia mające na celu pomiar jakości życia) było głównym wynikiem, który przypuszczano, aby zmierzyć społeczną składową modelu BPS. Użycie SF36 po raz kolejny pokazuje systematyczną marginalizację społecznych aspektów BPS, ponieważ narzędzie ocenia przede wszystkim elementy fizyczne i psychologiczne i ma tylko niewielki składnik społeczny. 

Podobnie jak „BPS jako psychologiczny”, dyskurs społeczny również był podstawą użycia żółtych flag do sprawdzania aspektów społecznych w kilku tekstach. Domena psychologiczna i społeczna była ściśle powiązana i/lub powiązana w tym kontekście: „Żółte flagi to nieprzystosowane postawy i przekonania dotyczące bólu pleców, częste przejawianie zachowań bólowych, wzmacnianie zachowań bólowych przez członków rodziny, zwiększona reaktywność emocjonalna, brak wsparcia społecznego, niezadowolenie z pracy i problemy z wynagrodzeniem”. Korzystanie z takich narzędzi ma tendencję do upraszczania i zagmatwania społecznego komponentu BPS, ponieważ nie uwzględniają one złożonych konstrukcji i interakcji społecznych. 

Kontekst społeczny był czasami określany w tekstach jako „czynniki środowiskowe”. Na przykład, kiedy mówiono o zatrudnieniu i sieciach społecznościowych, dwa teksty odnosiły się do tych aspektów jako części kontekstów środowiskowych pacjentów, a także uznawały to za część modelu opieki BPS. Podobnie Nagarajan [94] wykorzystał ramy Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia, aby przedstawić niektóre „czynniki środowiskowe”, które mogą wpływać na wyniki pacjenta, takie jak pozytywne otoczenie rodzinne, dobre tło ekonomiczne i stan cywilny. Chociaż Matthews i in. [65] uznali, że środowisko społeczne jest ważne dla fizjoterapeutów, wiąże się je z motywacją autonomiczną, powracając do dyskursu „BPS jako psychologicznego”. 

Podsumowując, dyskurs o „Krótkich i sporadycznych podstawach społecznych” był znacznie mniej widoczny w tekstach niż w poprzednich dyskursach. Teksty często ograniczały społeczne aspekty podejścia BPS w opiece nad LBP do pracy (np.: satysfakcja z pracy, stres i obciążenie pracą) oraz relacje, ale zaniedbywały szersze aspekty, takie jak społeczne determinanty zdrowia i społeczny gradient choroby (np.: płeć, rasa, klasa i pochodzenie etniczne). Brak przywiązania do aspektów społecznych pokazuje, w jaki sposób teksty z fizjoterapii faworyzują sferę biologiczną i psychologiczną nad społeczną w ocenie i leczeniu pacjentów z LBP. 

Dyskurs 4: rozszerzone aspekty opieki 

Dyskurs „Rozszerzone aspekty opieki” zwraca uwagę na aspekty, które nie mieszczą się łatwo w ramach powyższych trzech dyskursów przy rozważaniu założeń leżących u podstaw fizjoterapii BPS w opiece nad LBP. Głównymi elementami wymienionymi były opieka skoncentrowana na pacjencie i sojusz terapeutyczny. Inne aspekty, takie jak czas, stygmatyzacja i dyskryminacja oraz zespół multidyscyplinarny były obecne, ale rzadko. W tekstach rzadko wymieniano czynniki kulturowe i pokrewne, takie jak religia i język. Inne czynniki, które mogą mieć znaczenie dla kompleksowego podejścia do zarządzania LBP, takie jak mikro-makropolityka, etyka i moralność, nie były w ogóle obecne. 

Teksty, na których opierał się ten dyskurs, często koncentrowały się na interpersonalnych elementach interakcji fizjoterapeuty z pacjentem jako ścieżce do zajęcia się szerszym społecznym kontekstem pacjenta. W tych tekstach model BPS był często używany zamiennie z „leczeniem skoncentrowanym na pacjencie” i konstruowany dość wąsko jako „sojusz terapeutyczny” między pacjentami a fizjoterapeutami. Na przykład Sanders i in. [97] zbadali nastawienie fizjoterapeutów do stosowania podejścia BPS w praktyce i wspomnieli we wstępie, że „(…) każda dyskusja na temat decyzji terapeutycznych rozpocznie się od perspektywy pacjenta”. Fragment ten pokazuje podstawowe rozważania dotyczące dynamiki siły między pacjentami a fizjoterapeutami w procesie podejmowania decyzji, ale nie było dalszych szczegółów, jak rozwiązać ten problem. Podobnie Stewart i wsp. [67] sugeruje położenie nacisku na wyjątkowe doświadczenie klienta i znaczenie bólu, a także ostrożne stosowanie i wdrażanie kwestionariuszy w praktyce klinicznej ze względu na ich ograniczenia związane z kontekstem danej osoby. Według Bunzli i wsp. Uważano, że potrzebny jest silny sojusz terapeutyczny, aby zmienić przekonania pacjentów o bólu na bardziej BPS. Ponadto w wielu tekstach wspomniano, że więź terapeutyczna sprzyja zaangażowaniu pacjentów i skutecznej komunikacji z pracownikami służby zdrowia, jednak tutaj ponownie powiedziano niewiele więcej. Skupienie się na „przekonaniach” i „skutecznych strategiach komunikacyjnych” wydaje się w dużej mierze sprowadzać dyskurs społeczny do „poznania, zachowania, żółtych flag i relacji”, zamiast wprowadzać nowe elementy tych aspektów opieki. 

Inne czynniki, takie jak czas, piętno i praca multidyscyplinarna, były rzadko wymieniane, ale mogą dostarczyć pewnych informacji, dlaczego istnieje niewiele dowodów na to, że fizjoterapeuci zbadali złożoność niebiologicznych aspektów leczenia LBP. Na przykład w badaniu percepcji fizjoterapeutów podczas stosowania metody BPS w warunkach podstawowej opieki zdrowotnej Cowell i wsp. doszli do wniosku, że czas był barierą w eksploracji aspektów BPS – być może sugerując depriorytyzację tych czynników przez fizjoterapeutów. Dalsze dowody na taką depriorytyzację były w innych badaniach, które wykazały, że fizjoterapeuci uważają, że model BPS był częściej i skuteczniej dostarczany przez zespół multidyscyplinarny niż przez fizjoterapeutów w izolacji. W systematycznym przeglądzie badań jakościowych, w których uwzględniono spostrzeżenia fizjoterapeuty podczas oceny i zarządzania czynnikami psychospołecznymi u pacjentów z LBP, Synnott i wsp. [98] podkreślili, że niektórzy fizjoterapeuci stygmatyzowali pacjentów z LBP, gdy te elementy były zaangażowane w leczenie. Wszystkie te czynniki były wymieniane zarówno rzadko, jak i po niewielkiej eksploracji. 

Pomimo ich znaczenia w tekstach rzadko wspominano o czynnikach kulturowych, rasowych, językowych i/lub religijnych. Jeśli były, nie było dalszego wyjaśnienia, w jaki sposób uznanie wagi takich czynników zmieniłoby lub wpłynęło na ocenę i/lub zarządzanie leczeniem LBP. W pięciu artykułach wspomniano o tych czynnikach w sposób powierzchowny. Teksty te zawierały jedynie kulturę na liście, bez dalszego zgłębiania relacji między kulturą a LBP. Na przykład O’Keefeet al. uznał „kulturę” za czynnik związany z LBP, „Istnieją mocne dowody na to, że niespecyficzny przewlekły ból krzyża wiąże się ze złożoną interakcją czynników. Są to czynniki fizyczne (…), poznawcze (…) psychologiczne (…), neurofizjologiczne (…) i społeczne (np. Status społeczno-ekonomiczny, rodzina, praca i kultura) ” [nasz akcent]. Tylko Alamam i wsp. bezpośrednio uważał kulturę za potencjalnie kluczowy wpływ na niepełnosprawność związaną z LBP: „kulturowo uwarunkowane przekonania na temat znaczenia bólu, kontekstu, w jakim się pojawia, oraz emocji z tym związanych mogą wpływać na doświadczenie bólu”. W jednym artykule omówiono również fizjoterapię jako posiadającą określoną „kulturę”: Foster i Delitto [90] użyli tego terminu do opisania dominujących obecnie praktyk fizjoterapii jako skoncentrowanych na biomedycznych, a nie psychospołecznych aspektach opieki. Ten tekst sugeruje, że kultura fizjoterapii ma znaczenie dla opieki nad LBP. Jednak ogólnie czynniki kulturowe zostały zbadane w minimalnym stopniu. 

Ten ostatni dyskurs „Rozszerzone aspekty opieki” obejmował cechy, które zwykle nie są klasyfikowane jako biologiczne, psychologiczne czy społeczne. Chociaż w grę wchodziły pewne ważne aspekty, takie jak opieka skoncentrowana na pacjencie, piętno i czas, były one rzadziej wymieniane niż inne aspekty. 

Dyskusja 

Wyniki naszej analizy wskazują, że istnieją wyraźne wzorce w sposobie konceptualizacji modelu BPS w literaturze fizjoterapeutycznej podczas stosowania go u osób z LBP. Ten krytyczny przegląd nie był wyczerpującym przeszukiwaniem literatury, ale obejmował szeroko zakrojone przeszukiwania dwóch kluczowych baz danych pod kątem odpowiednich artykułów i uwzględniał inne znalezione w ich listach referencyjnych. Możliwe, że pominięto wiele artykułów, które mogły zostać uwzględnione w naszych wynikach, jednak ponieważ wzorce były wyraźne i powtarzały się w naszej próbce, jest mało prawdopodobne, że zmieniłyby one znacząco nasze wyniki. W analizowanej literaturze było jasne, że istnieją cztery główne dyskursy: powiązanie między BPS a modelem biomedycznym; wąskie skupienie się na niektórych wymiarach psychologicznych (szczególnie na zachowaniu i poznaniu) LBP; niewielkie uwzględnienie wymiarów społecznych; oraz minimalne uwzględnienie innych ważnych wymiarów leczenia LBP, takich jak kultura i władza.

Pomimo, że model biomedyczny był w ostatnich kilku dekadach mocno kwestionowany w fizjoterapii i leczeniu LBP, współczesna literatura jest oparta na dyskursie biomedycznym, który jest zgodny z odkryciem Sulsa i Rothmana, którzy przeszukali bazę danych Medline w celu określenia częstotliwości występowania określenia „biomedyczny” i „biopsychospołeczny” w tytułach i streszczeniach artykułów medycznych i stwierdzili, że chociaż termin biopsychospołeczny gwałtownie rośnie w ostatnich latach, biomedyczny pozostaje dominujący. Nasza praca wzbogaca tę literaturę, podkreślając, że nawet jeśli używany jest termin biopsychospołeczny, można go poprzeć koncepcjami biomedycznymi. Nasza analiza podkreśliła powiązanie modelu biomedycznego z modelem BPS, co było szczególnie widoczne przy wyborze podstawowych mierników wyników i terapii LBP opartych na edukacji neurofizjologicznej bólu. Wykorzystanie podstawowych wyników w badaniach LBP, takich jak ból i niepełnosprawność, spotkało się z krytyką w literaturze, ponieważ niektóre z najczęściej używanych narzędzi mogą nie mierzyć tego, co proponują, i niewystarczająco uchwycić to, co jest ważne dla pacjentów. Stilwell i Harman [22] podobnie podkreślają, że model BPS zwykle ma podejście do bólu zorientowane na neurony lub mózg, co podtrzymuje nacisk na biologię. Poprzez uwypuklenie mózgu i zredukowanie indywidualnego odczuwania bólu do odpowiedzi układu nerwowego, następuje powrót (lub utrzymywanie się) redukcjonistycznego i dualistycznego myślenia, przypominającego dychotomię umysł-ciało. Tutaj „ignorowane są kluczowe wymiary naszego człowieczeństwa – język, kultura, historia, społeczeństwo”. (Tallis, 2011, cytowany w Rose i Abi-Rached)). Chociaż zastąpienie wyników biologicznych wynikami psychospołecznymi może wydawać się odpowiednim podejściem do ograniczenia powiązania modelu BPS z modelem biomedycznym, byłoby to prawdopodobnie zbyt uproszczone rozwiązanie. Zastosowanie metodologii, które wspierają stosowanie miar wyników, mogło pasować do modelu biomedycznego, jednak metodologie te są oparte na pozytywizmie (idea, że ​​istnieje jedna, stabilna rzeczywistość, którą można zmierzyć) i może być nieodpowiednim sposobem podejścia do złożona interakcja między osobą a jej kontekstem społecznym [67]. Zamiast tego bardziej odpowiednie może być rozważenie wykorzystania różnych metodologii i metod (np. czerpanie z podejść nauk społecznych, takich jak etnografia lub krytyczne podejścia jakościowe), aby lepiej zrozumieć złożoność życia z LBP. Podejścia te rzadko były stosowane do zrozumienia postępowania z LBP w fizjoterapii. 

W literaturze fizjoterapeutycznej również często i wąsko priorytetowo traktowano celowanie w procesy poznawcze i zachowania ludzi podczas przyjmowania podejścia BPS do LBP. Rzadko brano pod uwagę inne potencjalnie ważne wymiary psychologiczne, takie jak nastrój lub zdrowie psychiczne. W analizowanej literaturze podkreślano, że zmiana postaw i przekonań (i związana z tym zmiana zachowania) jest ważna dla pacjentów i fizjoterapeutów. W związku z tym, zajmując się „psycho” w modelu, literatura często sprowadzała to do działań opartych na poznawczych modelach behawioralnych. Modele te były krytykowane za zrzucanie odpowiedzialności za zdrowie na jednostkę poprzez przyjmowanie „lepszych sposobów życia”, w tym zachowań zdrowego stylu życia [106, 107]. Tak więc, chociaż może nastąpić odejście od paternalistycznego podejścia biomedycznego, fizjoterapia może przejść do indywidualistycznego podejścia do opieki nad LBP, w którym pacjenci (i fizjoterapeuci) są pozycjonowani jako odpowiedzialni za swój stan, z wyłączeniem rozważań dotyczących struktury społecznej (np. -ekonomiczne i polityczne okoliczności, w których żyją ludzie i sposób organizacji systemów społecznych). Potencjalne problemy z tym podejściem są dobrze udokumentowane gdzie indziej: na poziomie indywidualnym mogą skutkować poczuciem winy, stygmatyzacją i brakiem zaangażowania w usługi zdrowotne; na szerszym poziomie mogą one skutkować nierównym dostępem do opieki lub usług, które są źle zaprojektowane dla niektórych społeczności. 

W przeciwieństwie do wcześniejszych rozważań dotyczących potrzeby zmiany fizjoterapii w kierunku interwencji opartych na bardziej psychologicznej wiedzy u osób z uporczywym bólem [109–111], uważamy, że podejście to należy rozpatrywać krytycznie. Zmiana ta może prowadzić do „psychologizacji” przewlekłego bólu i podobnie jak w przypadku krytyki w obszarze edukacji, ten rodzaj interwencji można uznać za „indywidualistyczną, ahistoryczną i apolityczną”. Na przykład dynamika interpersonalna w interakcjach pacjent-lekarz rzadko była opisywana w tekstach, ale wiadomo, że ma silny wpływ na wynik LBP [113]. Jak Lehman i in. [85] argumentuje, że po części może to być kwestia nieodłączna od podejścia BPS: aspekty interpersonalne są konstrukcjami złożonymi, a model BPS Engela nie odnosi się do nich w sposób dynamiczny. Elementy takie jak mikro-polityka, względy kulturowe i instytucjonalne nierówności władzy mogą być wplątane i wymagają dalszych badań. Chociaż w badanej przez nas literaturze wspomniano o pewnych aspektach komunikacji pacjent-klinicysta w leczeniu LBP, nie poświęcono temu zbyt wiele uwagi i nie badano dalej złożoności relacji międzyludzkich. To wąskie zastosowanie modelu BPS jest zgodne z wcześniejszymi obserwacjami tego modelu, które sugerują, że jest to naiwne podejście do chorób i chorób, z ograniczoną refleksyjnością, co często prowadzi do niedoceniania społecznych i politycznych aspektów związanych z opieką zdrowotną i badaniami zdrowotnymi . 

Nasze odkrycia sugerują również, że literatura fizjoterapeutyczna rzadko zajmuje się społecznymi i innymi szerszymi aspektami opieki. Jak wspomniano, zawarte teksty często ograniczały społeczne aspekty podejścia BPS do głównie pracy i relacji intymnych / rodzinnych. Wyniki te są zgodne z wynikami Verhagena [116], który omawia, że ​​społeczny poziom modelu BPS jest zawężony i indywidualistyczny oraz nie uwzględnia skutków szerszego wymiaru społecznego, kulturowego, religijno-duchowego i politycznego. Podobnie, przegląd literatury w dziedzinie psychologii Sulsa i Rothmana [99] wykazał, że zmienne mierzące domeny społeczne i makro (kulturowe, status społeczno-ekonomiczny, pochodzenie etniczne) otrzymały znacznie mniejszy zakres w porównaniu ze zmiennymi psychologicznymi i biologicznymi. Ograniczanie podejść do opieki nad LBP do czynników biomedycznych i behawioralnych jest również sprzeczne z szerszą wiedzą, która uznaje niepełnosprawność LBP za nieodłączną od kontekstów społeczno-ekonomicznych, ponieważ jest ona uwikłana w kulturowe i osobiste przekonania danej osoby na temat bólu pleców [3]. Sugeruje to, że należy podjąć skoordynowane wysiłki, aby uniknąć fragmentacji biologicznych, psychologicznych i społecznych aspektów modelu BPS. Podział między tymi wymiarami może prowadzić do wzmocnienia dualizmu jednostka-społeczeństwo, tendencji do myślenia, że ​​jednostki są autonomiczne i nie mają związku z otaczającym ich światem społecznym. 

Nadmierna kompartmentalizacja trzech aspektów modelu BPS uniemożliwia lekarzom rozpoznanie złożoności i kontekstualności pacjentów, a często redukuje je do komponentu biologicznego lub behawioralnego (i indywidualistycznego). Co więcej, zmniejszenie priorytetów niektórych bardzo kluczowych aspektów LBP jest ważne, ponieważ może prowadzić do zaniedbania mikro- i makro- aspektów życia z LBP, które fizjoterapeuci powinni wziąć pod uwagę. Z perspektywy Foucauldowskiej [117,118] to nadawanie priorytetów pewnym czynnikom nad innymi jest kwestią władzy – biomedycyna jest nadal na pierwszym planie, podobnie jak niektóre rodzaje podejść psychologicznych, które nie odbiegają daleko od biomedycyny. Innymi słowy, „prawda”, która jest konstruowana na temat LBP, jest taka, że ​​pozostaje domeną biomedycyny i psychologii (behawioralnej). Poprzez marginalizowanie aspektów opieki, takich jak interpersonalna i systemowa dynamika władzy w kontekście opieki zdrowotnej (np. Pacjent-lekarz, organizacja opieki zdrowotnej-pacjent), uwzględnienie okoliczności społeczno-ekonomicznych, moralne wymiary opieki/życia z LBP, szersze aspekty polityczne (np. płaci za opiekę, prawa pacjenta, koszty ubezpieczenia), religijne (np. przekonania o znaczeniu choroby i podejściu do opieki) i kulturowe (np. różne kulturowe przekonania na temat życia z bólem) model BPS może być niewystarczającą ramą dla LBP. Konieczne jest ponowne przemyślenie zastosowania, a być może całej koncepcji modelu BPS. 

Rozpoczęto pewne prace nad rozszerzeniem i (re)konceptualizacją opieki zdrowotnej poza model BPS. Dla Stilwella i Harmana [22] enaktywne podejście do bólu może być obiecującym schematem. Poprzez ucieleśnione, osadzone, uchwalone, rozszerzone i emocjonalne podejście do bólu (określane jako „5E”), relacyjny i zależny proces pomiędzy „światem mózg-ciało” jest ze sobą powiązany, co kontrastuje ze zwykłą fragmentaryczną prezentacją Model BPS. Podobnie Nicholls i współpracownicy [119] opowiadają się za lepszym badaniem powiązań między ludźmi i otaczającym ich światem, używając filozoficznej koncepcji „łączności”, aby rzucić wyzwanie zindywidualizowanej praktyce fizjoterapeutycznej. Zdaniem autorów, rozpoznając powiązania i zgromadzenia między nami a światem (np.: nie tylko z ludźmi, ale także miejscami, pomysłami, technologiami), łączność przesuwa się w kierunku bardziej kontekstualnego sposobu wdrażania opieki zdrowotnej. Ponadto Setchell i in. [30] twierdzą, że wykorzystanie konceptualizacji wielości przez Mol jako metodologii do zrozumienia spotkania klinicznego „umożliwia większy dostęp do złożoności, subtelności, sprzeczności i niejednoznaczności praktyki fizjoterapeutycznej (i innej opieki zdrowotnej): krok w kierunku przeciwstawienia się samozadowoleniu i zamknięciu”. Różne sposoby myślenia i dbania o zdrowie są potrzebne i, jak wykazali autorzy, są możliwe. 

Podsumowując, wyniki tego badania wymagają ponownego przemyślenia modelu BPS w badaniach i praktyce fizjoterapeutycznej w leczeniu LBP. Wąskie skupienie się na czynnikach biologicznych i poznawczych zmianach behawioralnych jest niewystarczające, aby zająć się złożonością LBP, a stosowane metodologie są ogólnie źle dostosowane do dogłębnego zrozumienia psychospołecznych i innych czynników opieki. Badanie to sugeruje, że uzasadnione są szersze i nowe perspektywy bardziej kompleksowego i elastycznego podejścia do badania i wdrażania opieki nad chorymi na LBP. W naszym przeglądzie przeanalizowaliśmy badania z wykorzystaniem szerokiej gamy metodologii i wykazaliśmy, że pomimo różnych podejść do badania LBP, opierają się one na podobnych dyskursach. Zapewniło to dość szeroki, nieprzenikający wgląd w literaturę, w której niektóre artykuły mogły zostać pominięte ze względu na wybrane terminy wyszukiwania. Byłoby interesujące przyjrzeć się bardziej szczegółowo poszczególnym środowiskom, aby zobaczyć, jak zmienia się ta konceptualizacja (na przykład patrząc na literaturę szpitalną lub z prywatnej praktyki). Należy również zauważyć, że nasze badanie koncentrowało się na badaniach fizjoterapeutycznych, ale nie analizowało tego, co dzieje się w praktyce klinicznej. Chociaż te dwa obszary fizjoterapii mogą być ze sobą powiązane, badanie tego, co dzieje się w praktyce klinicznej przy stosowaniu podejścia BPS, byłoby istotne dla rozważenia, czy występują podobne dyskursy (i praktyki) biologiczne i psychologiczne. Nasze ustalenia mogą również odnosić się do innych schorzeń poza LBP i innych zawodów medycznych stosujących podejście BPS. W przyszłych dochodzeniach można by dokładniej zbadać tę możliwość.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

X